หลังจากเผชิญหน้าแบบจังๆกับคณบดีสถาปัตย์ครั้งนั้น ผมแทบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว จนกระทั่ง...

ผมมีโอกาสเรียนต่อ ป.โทตามความตั้งใจ แต่ยังอุตส่าห์เลือกสายวิชาเดิม
ไม่รู้สินะ...แค่หวังเล็กๆว่า นั่นจะเป็นการพัฒนาวิชาชีพให้กับตัวเอง...

นั่งเรียนไม่ถึงสองอาทิตย์ ชีวิตก็เรียนรู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่ มันไม่ใช่แนว...ผมเรียนเกี่ยวกับการสื่อสารต้องใช้ไอที แต่ไม่มีคอมฯใช้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร พึ่งจะมีโอกาสก็ตอนที่จบทำงานแล้วนี่แหละ

วันที่ 1 พฤษภาคม 2550 วันนี้เป็นวันฤกษ์งามยามดี จะมีโน้ตบุ๊คเป็นของตัวเอง เย้ๆ... เซียร์รังสิตคือจุดหมายปลายทางของวันนั้น...ผมกับไอ้ดิวคนเดิม เพื่อนสนิท มิตรสหาย ที่ไม่ค่อยได้ห่างกัน เดินทางด้วยความมุ่งมั่นไปซื้อคอมฯ (โน้ตบุ๊ค)

สองเสี่ยวเดินงกๆๆ...ก้มหน้าก้มตาหาดูของที่ต้องการ อยู่พักใหญ่ (เนื่องด้วยข้าพเจ้า มีปัญหากับการซื้อของนิดหน่อย ประมาณว่า ยิ่งเดิน ยิ่งดูมากๆ ยิ่งทำให้สมรรถภาพในการตัดสินใจลดลง...555)

หลังจากสองเสี่ยวเดินๆอยู่ ยังไม่มีวี่แววว่าจะซื้ออะไร จู่ๆเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น โอ้!...งานเข้า มันสุดยอดไปเลยซาร่า “มีอะไรเหรอะจอร์ท” ไอ้ดิวถาม เจออีกแล้ว เจอจังๆอีกรอบ เขามาในชุดดำ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ทรงผมยิ่งตั้งกว่าเดิมอีก...555

อาการเดิมเริ่มออกครับ หน้าซีด มือชา ขาไม่ขยับ “แต่เอาวะ...ใจดีสู้เสือ ” ผมคิดในใจ... “หวัดดีครับ” ประโยคยอดฮิตสำหรับคนไทยทุกเพศทุกวัย แต่ทำไมกับผมมันช่างยากจัง คำทักทายจากชายผู้นั้น อ.เถินนั่นเอง หลังจากครั้งนั้นที่เจอ ผมแทบจะลืมชื่อนี้ไปสนิทเลย

ครั้งนี้ไม่กดดันเท่าครั้งแรกเพราะมีไอ้ดิวอยู่ รู้สึกอุ่นใจ อาจารย์เค้าดูธรรมดา ไม่ได้มาในมาดคณบดีที่เราคุ้นเคย (อาจเป็นเพราะชุดที่ใส่มั้ง...อย่างแนวอ่ะ) และแล้วผมก็รวบรวมสติที่มีอยู่ กล่าวคำทักทายง่ายๆออกไปว่า “สวัสดีครับ” พร้อมยกมือไหว้

คำทักทายสั้นๆ ของผมได้ผลแฮะ (งานเข้าเลยครับพี่น้อง)... ตอนนั้นรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก เป็นการเริ่มต้นที่ดี มีโอกาสได้รู้จักกับคณบดีที่เขาเลื่องลือ และได้ซื้อโน้ตบุ้คกลับบ้านอย่างสบายใจ

แต่เอ๋...อาจารย์เถินไปทำอะไรที่เซียร์หว่า.....?