หลังจากวันที่เผอิญหูของฉันไปได้ยิน น.อ.นรินทร์ นาคมาโนช (ปัจจุบันเป็นแชมป์แฟนพันธุ์แท้ภาพยนตร์เรื่องบุญชู ปี 2551) ได้เอ่ยถึง คุณเฉื่อย ในวันนั้นว่า ณ ปัจจุบัน เป็นด็อกเตอร์แล้วสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ชื่อ นฤพนธ์ ไชยยศ แล้วหลังจากนั้น น๊าน...นานมากฉันก็ยังไม่ได้สนใจที่จะค้นหาว่าเขาคือใคร สอนอยู่ที่คณะและมหาวิทยาลัยแห่งใด สวมหมวกอะไรอีกบ้าง และด้วยความที่เป็นคนไฮเป๊อร์...ไฮเปอร์ มีกิจกรรมมากมายทำร่วมกับเพื่อน ๆ ตลอดในวันหยุด จึงทำให้ฉันไม่ได้สนใจและเลือนหายไปจากความทรงจำ

อย่างเมื่อ 2 - 3 ปีก่อนตอนที่ฉันคิดเริ่มต้นที่จะเรียนปริญญาโท ในความคิดของฉัน ฉันคิดอยู่เสมอว่าตั้งแต่ที่เรียนจบปริญญาตรีแล้วว่าจะไม่เรียนต่อ เหนื่อยมากกับการเรียนมา 20 กว่าปี แต่แล้วก็เหมือนกับว่าเบื้องบนลิขิตมาทำให้ฉันจะต้องมานั่งในชั้นเรียนปริญญาโทด้วยล่ะมั้ง ณ เวลานั้นมีเจ้ารุ่นน้องของฉันคนหนึ่ง ซึ่งเป็นน้องรหัสของฉันในสมัยที่เรียนปริญญาตรี ชื่อ เจ้าหนูน้ำฝน ( ณ ปัจจุบันครองตำแหน่งน้องสาวสุดที่รักของฉันอีกคนหนึ่งเหมือนกัน...เนื่องจากน้อง ๆ ลงความเห็นเกี่ยวกับตัวฉันไว้ว่า “ มีลักษณะความเป็นพี่สาวอยู่ในตัวสูง ” น้องสาว , น้องชายสุดที่รักของฉันจึงมีอยู่เต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด)

วันนั้นเป็นวันเกิดของเจ้าหนูน้ำฝน ฉันจึงโทรศัพท์ไปอวยพรวันเกิด เจ้าหนูน้ำฝนเอ่ยปากกับฉันว่า “ วันเกิดปีนี้ หนูขอของขวัญอย่างหนึ่งได้ไหมคะพี่สาว ”

ฉันเลยถามกลับว่า “ หนูอยากได้อะไรเหรอคะ ”

เจ้าหนูน้ำฝนตอบกลับว่า “ หนูอยากให้พี่สาวคนนี้ของหนูเรียนต่อปริญญาโทค่ะ ”

ฉันอึ้งไปพักใหญ่พร้อมกับคิดอยู่ในใจ “ ตายแน่งานนี้ !! แล้วจะทำไงดีล่ะ คิดมาตลอดเลยว่าไม่อยากเรียนต่อปริญญาโท แต่ปฏิเสธเจ้าหนูน้ำฝนไม่ได้ด้วย และถ้าฉันตอบกลับว่าไม่เรียน น้องเขาจะต้องเสียใจมากแน่ ๆ ในเมื่อเขาขอมาขนาดนี้แล้วเขาคงอยากเห็นเราเรียนจบปริญญาโทจริง ๆ... ” ( ด้วยปกติลักษณะนิสัยเจ้าหนูน้ำฝนจะเป็นคนที่ไม่เคยร้องขออะไรจากฉันเลยตั้งแต่รู้จักสนิทสนมกันมาประมาณ 6 – 7 ปี ) ฉันก็เลยย้อนถามเจ้าหนูน้ำฝนกลับว่า “ ทำไมหนูถึงอยากให้พี่เรียนต่อปริญญาโทล่ะคะ ”

เจ้าหนูน้ำฝนตอบฉันพร้อมกับใช้คำพูดกระตุ้นฉันใหญ่เลยว่า “ ก็ตอนนี้หนูเรียนปริญญาโทอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แล้ว หนูก็อยากเห็นพี่สาวคนนี้ของหนูเรียนจบในปริญญาโทด้วย และหนูมีความเชื่อมั่นว่าพี่สาวของหนูทำได้และทำออกมาได้ดีที่สุด ”

(นั่นไงว่าแล้วเป็นอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ ด้วย...ไอ้ฉันก็มีจุดอ่อนอยู่อย่างหนึ่งที่เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ และครอบครัวมักจะรู้ว่า หากใครมาคาดหวัง , เชื่อมั่น เกี่ยวกับตัวฉันต่าง ๆ นานาแล้ว ฉันจะพยายามลุยทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นอย่างเต็มที่) ฉันคิดและตัดสินใจอยู่พักใหญ่จึงตอบตกลงเจ้าหนูน้ำฝน แต่ไม่วายมีเสียงบ่นเล็ก ๆ กับเจ้าหนูน้ำฝนอีกนิดหน่อยว่า “ โห...หนูเล่นขอแบบนี้เอาชีวิตพี่ไปเลยดีไหมคะ มันยากมากเลยนะ ”

หลังจากนั้น ฉันเริ่มมองหาที่เรียน ระหว่างที่ฉันมองหาที่เรียนนี้ มหาวิทยาลัยรังสิตเป็นแห่งแรกที่ฉันมองไว้เหมือนกัน ฉันได้โทรศัพท์ไปสอบถามรายละเอียดที่คณะบริหารธุรกิจ สาขาสารสนเทศ จนได้รายละเอียดต่าง ๆ มา (ฉันคิดจะเรียนต่อสาขานี้ เพราะว่าเพื่อนสนิทของฉันคนหนึ่งในกลุ่มตอนที่เรียนปริญญาตรีเขาสอบเข้าเรียนต่อสาขานี้ที่มหาวิทยาลัยรังสิต ฉันเองจะได้มีเพื่อนเรียนด้วย เขาเข้าเรียนปริญญาโทพร้อมกับฉัน แต่ปัจจุบันตัวเขาเพิ่งจะเรียนจบออกมาเนื่องจากไม่ยอมขยันทำวิทยานิพนธ์ 555++)

ฉันตัดสินใจว่าจะเรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยรังสิตนี่ล่ะ กำลังจะขับรถเข้าไปซื้อใบสมัครแล้วด้วยซ้ำ แต่ต้องขับรถกลับออกมา เพราะโทรศัพท์ปรึกษาทั้งครอบครัวและเจ้าหนูน้ำฝนเอง ทุกคนไม่เห็นด้วย ทุกคนบอกว่าตอนฉันเรียนปริญญาตรีก็จบจากมหาวิทยาลัยเอกชนแล้ว ฉะนั้นหากคิดจะเรียนต่อปริญญาโทขอได้ไหมให้เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาล

ฉันนึกแย้งอยู่ในใจและด้วยความที่ตัวเองเป็นคนที่มักจะตามใจคนรอบข้างอยู่เสมอเลยพูดออกมาไม่ได้ ว่า “ ทำไมอ่ะ...มหาวิทยาลัยเอกชนไม่ดีตรงไหน มหาวิทยาลัยรังสิตก็อยู่ใกล้บ้านด้วย เดินทางสะดวกอีกต่างหาก จริง ๆ แล้ว มหาวิทยาลัยเอกชนทุกแห่งต่างมีศักยภาพในการเรียนสอนเท่าเทียมกับมหาวิทยาลัยรัฐบาลหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ และในแต่ล่ะแห่งก็สอนให้ทุกคนเป็นคนดี คิดเป็น ทำเป็น แก้ปัญหาเป็น สามารถเรียนจบออกมาเป็นบัณฑิตที่มีคุณภาพและมีศักยภาพเพียงพอที่จะนำความรู้ต่าง ๆ ที่ได้ศึกษามาพัฒนาตัวเองพัฒนาประเทศชาติได้เหมือน ๆ กัน ทำไม๊...ทำไม ต้องมีค่านิยมกันแบบนี้ด้วยนะ ไม่เข้าใจเลย ”

และเพราะคำทักท้วงของคนรอบข้างนั่นเอง ทำให้ฉันไม่ได้เรียนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยรังสิต หากว่า ณ เวลานั้นทุกคนลงความเห็นให้ฉันเรียนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยรังสิต ป่านนี้ฉันคงได้รับรู้เรื่องราว พบเจอตัวจริงและอาจจะได้รู้จักสนิทสนมกับเขาไปนานแล้วก็ได้ (น่าน...ว่าไปนั่น)

จนกระทั่งอาทิตย์สุดท้ายของปลายเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ฉันพอมีเวลาว่างในช่วงวันหยุดเลยเข้าอินเตอร์เน็ต เช็ค – ตอบอีเมล์เพื่อนจนเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะปิดอินเตอร์เน็ตด้วยซ้ำ อยู่ๆ ชื่อของ ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ ก็แวบขึ้นมาในหัวสมองฉัน และความที่ตัวฉันเองก็มีโรคประจำตัวอยู่อย่างหนึ่งซึ่งแก้อย่างไรก็ไม่หายเสียที คือ โรคขี้ลืม

ทำให้ต้องรีบคลิกไอคอนรูปตัวอี (Internet Explorer) ขึ้นมา เพื่อที่จะเข้าไปที่ http://www.google.co.th/ แล้วพิมพ์ตรงช่องค้นหาว่า “ ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ ” ใส่ลงไป สักพักหนึ่งที่หน้าจอก็ปรากฏเว็บลิงค์ขึ้นมาเพียบเลยล่ะ ฉันเลยคลิกเข้าไปลิงค์หนึ่งซึ่งเป็นบทสัมภาษณ์ ชื่อว่า “ ผู้ชายหลายบทบาท ” ของผศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ นิตยสารสกุลไทย ฉบับที่ 2735 ปีที่ 53 ประจำวันอังคารที่ 20 มีนาคม 2550 เขียนโดย อรุณี

ฉันนั่งอ่านตั้งแต่บรรทัดแรกจนจบบรรทัดสุดท้ายแบบผ่าน ๆ ตา ก็รู้สึกว่า “ โอ้โห !! แฮะ แม่เจ้าโว๊ย คนอะไรอัจฉริยะสุดยอด นับถือและทึ่งมาก เห็นความพยายามของเขาที่เห็นความสำคัญของการเรียนทำให้สามารถเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยภายใน 5 ปี ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเขารับงานแสดงในวงการบันเทิงด้วย และเมื่อเรียนจบปริญญาตรีแล้วยังสามารถสอบชิงทุนไปเรียนต่อปริญญาโท – เอกที่ประเทศออสเตรเลียโดยใช้ระยะเวลาในการศึกษาเพียง 5 ปีกว่า หลังจากเรียนจบมาทำงานก็ยังสามารถบริหารจัดการเวลาได้อย่างดีเยี่ยมและทำงาน 7 วันต่อสัปดาห์ เป็นสุดยอดมนุษย์เหล็กเลย ”

หลังจากที่ฉันนั่งอ่านประวัติ บทความ บทสัมภาษณ์ ต่าง ๆ แล้ว ฉันรู้สึกว่าเขาสวมหมวกอยู่หลากหลายใบมาก ด้วยความประทับใจ สะดุดตา เขาตั้งแต่ที่แสดงเป็นคุณเฉื่อยในภาพยนตร์เรื่องบุญชู ก็มีมากพอสมควรอยู่แล้ว ทำให้ฉันยิ่งเกิดความประทับใจมากเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว โดยเฉพาะจากการที่ได้อ่านบทสัมภาษณ์ตอนหนึ่งเขากล่าวเอาไว้ว่า “ ผมอยากให้คนมองในสิ่งที่เราทำมากกว่า และความสำเร็จของผมก็คือ การได้ตั้งเป้าหมาย ได้เห็นความสำเร็จในสิ่งที่เราทำมากกว่าการมองว่า เราเป็นอะไรในวันนี้ ” ประโยคนี้โดนสำหรับฉันมาก ทำให้ฉันยึดเขาเป็นต้นแบบของการทำงานมาโดยตลอด

และก็ยังร้องอ๋อ !! อีกว่า เถิน คือ ชื่อของเขา ซึ่งเกิดที่จังหวัดอุบลราชธานีเป็นบ้านเกิดของคุณพ่อแต่ที่กลับมีชื่อเล่นว่าเถินเพราะว่าต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ อำเภอเถินจังหวัดลำปางอันเป็นบ้านเดิมของคุณแม่ และต่อมาย้ายภูมิลำเนามาอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ แหมใครจะคาดเดาได้ล่ะว่าที่แท้แล้วเถินเป็นชื่อเล่นของ ผศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ หรือ คุณเฉื่อยที่แสดงในภาพยนตร์บุญชูของพวกเรานี้เอง จากจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ จุดนี้เองทำให้ฉันเริ่มจะรู้จักเรื่องราวของผู้ชายชื่อ...เถินเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อยซึ่งมันมากกว่าแต่ก่อน ที่แทบจะไม่รู้เรื่องราวอะไรของเขาเลย

หาก ณ ตอนนี้มีคนมาถามฉันว่า คุณ ๆ รู้จักคนชื่อเถินหรือเปล่า? ฉันก็จะตอบว่า อ๋อ...ฉันเริ่มจะรู้จักแล้ว...เถิน คือ ชื่อเล่นของผศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ หรือคนที่แสดงเป็นคุณเฉื่อยในภาพยนตร์เรื่องบุญชู และดำรงตำแหน่ง คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต อีกทั้งยังเป็นคณบดีที่มีอายุน้อยที่สุดตั้งแต่ก่อตั้งคณะนี้มา รวมถึงการเป็นที่ปรึกษาโครงการก่อสร้างหมู่บ้านนักกีฬาสำหรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพและการเป็นหัวหน้าทีมสถาปนิกออกแบบหมู่บ้านนักกีฬา สำหรับการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ “ โดฮาเกมส์ ” ครั้งที่ ๑๕ ที่ประเทศกาตาร์ คนนั้นไงล่ะ?

คุณเคยไหมคะ? แบบว่าดูหนังรอบแรก ๆ ด้วยความสนใจอยากรู้ว่าตัวหนังเป็นอย่างไร แล้วจะจบแบบไหน แต่เมื่อดูหลายครั้งก็กลับพบว่าความสนใจนั้นน่ะมันแตกยอดออกไปโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว ความที่ดูมาหลายรอบทำให้เราสังเกตสังกาอะไรได้มากขึ้น เห็นบางสิ่งที่แทบไม่ได้สนใจในตอนแรกกลับเป็นอะไรที่เราตั้งใจกับมันมากขึ้น ความรู้สึกนั้นน่ะมันเกิดกับฉันล่ะเมื่อดูบุญชูรอบหลัง ๆ ในกลุ่มก๊วนของบุญชูประกอบด้วย นรา (พี่ตุ๋ย อรุณ ภาวิไล) , ประพันธ์ (พี่เอ๋ เกรียงไกร อมาตยกุล) , ไวยากรณ์ กำไล (พี่เจี๊ยบ วัชระ ปานเอี่ยม) , หยอย (พี่กิ๊ก เกียรติ กิจเจริญ) , คำมูล (พี่หนุ่ม กฤษณ์ ศุกระมงคล) และคนที่มีบุคลิกลักษณะเฉื่อยชา เชื่องช้า พูดจาไม่ค่อยจะทันคนอื่น มาจากจั๋งหวัดเชียงใหม่..น่ะเจ้า ลองทายดูเล่น ๆ ซิว่า เขาคือใคร? ถ้าหากยังไม่รู้ ใบ้ให้อีกนิดว่า คน ๆ นี้เรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และในภาค 8 , 9 จบปริญญาโทด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์และกลับมาเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาในคณะนี้

อือมมมม...คงร้องอ๋อกันแล้วใช่มั้ย? ว่าเค้าคือใคร “ มั่นคง ชัยมงคล ” หรือที่เพื่อน ๆ เรียกกันว่า “ เฉื่อย ” ถูกต้องนะคร้าบบบบบบ !!! (ต้องขอแอบยืมมุขคุณปัญญา นิรันดร์กุลมาใช้หน่อยล่ะ) โดยในภาคแรกได้โรม อิศรามารับบท แต่ได้มีการเปลี่ยนตัว และผู้มารับบทต่อจากคุณโรมนี่เองที่ฉันสะดุดตา เมื่อได้เห็นเขาปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในภาคที่ 2 ของภาพยนตร์เรื่องนี้

คุณอาจจะมึนงงที่ฉันไม่เหมือนชาวบ้านคนอื่นที่ปกติต้องชื่นชอบตัวละครเอกคือบุญชู , โมลี หรือตัวละครตัวอื่นที่เด่นรองลงมา แต่ก็นะ !!! หากเปรียบแก๊งก๊วนบุญชูเป็นกลุ่มบอยแบนด์ แฟนคลับก็ย่อมมีความชื่นชอบในตัวสมาชิกแต่ละคนไม่เหมือนกัน อย่างที่บอกฉันสนุกกับบุญชู กับเรื่องราวของเขา และฉันก็มีตัวละครที่สนอกสนใจเป็นพิเศษน่ะ ตัวละครนี้น่ารักไม่แพ้คนอื่น มีเสน่ห์ ดูซื่อและจริงใจ ตัวละครที่มีเวลาในแต่ละภาคไม่นานนัก แต่ก็เล่าเรื่องราวของตัวเองได้ดี จากที่ดูมาหลายรอบเรื่องราวของบุญชู (ซึ่งทุกซีนได้ถูกบันทึกไว้ในสมองของฉันเรียบร้อย) ในวินาทีถัดมาก็กลายเป็นเรื่องรองเมื่อฉันโฟกัสไปที่คุณเฉื่อย ทุกซีนที่ได้มองเขาหัวเราะแหะ มองเขาทำหน้าเด๋อตามบทในภาพยนตร์แล้วคิดถึงตัวจริงของเขา ผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนที่อบอุ่น อ่อนโยน น่ารัก มีบุคลิกลักษณะที่ร่าเริงสดใส สนุกสนาน ขี้เล่นเล็กน้อย ฉันเองก็แปลกใจตัวเองมากเหมือนกันว่าทำไมถึงเกิดความประทับใจ สะดุดตากับคุณเฉื่อยมากเป็นพิเศษ และเพราะความที่ดูภาพยนตร์บุญชูหลายรอบจนจดจำชื่อผู้ร่วมแสดงได้ทั้งหมด เลยรู้ว่าคนที่ได้รับบทเป็นคุณเฉื่อย มีชื่อจริงว่า “ นฤพนธ์ ไชยยศ ”


กลางดึกของคืนวันศุกร์วันหนึ่ง คุณแม่ของฉันนั่งดูรายการโทรทัศน์แล้วเปลี่ยนช่องไปเรื่อยเปื่อยจนมาเจอรายการหนึ่ง คือ รายการแฟนพันธุ์แท้ ทางโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 5 (ช่อง 5) เทปนั้นเป็นการแข่งขันแฟนพันธุ์แท้ของภาพยนตร์เรื่อง บุญชู ซึ่งฉันชื่นชอบอยู่แล้วจึงบอกกับคุณแม่ว่าห้ามเปลี่ยนช่องเด็ดขาด แต่ตัวเองก็ไม่ได้นั่งดูอยู่ตลอดเพราะต้องนั่งทำงานด้วย จึงจำไม่ได้ว่ามีใครมาแข่งบ้าง

เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นแวบ ๆ ว่าเป็นหน้าของ พี่ปองปากหมา ซึ่งแสดงโดย สมเกียรติ คุณานิธิพงศ์ , น.อ.นรินทร์ นาคมาโนช กำลังแข่งขันกันอยู่และกำลังวิเคราะห์คำถาม เผอิญหูฉันดีมาก...ได้ยินว่ากำลังกล่าวถึงตัวละครชื่อ “ คุณเฉื่อย ” ว่า ณ ปัจจุบันนี้เป็นด็อกเตอร์แล้ว และกำลังสอนนักศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งชื่อ ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ ฉันเกิดอาการใบ้รับประทานเลยค่ะ อึ้ง (...) พูดไม่ออกอยู่พักใหญ่ต่อด้วยคำอุทานในใจ “ โอ้แม่เจ้าโว๊ย...ไม่น่าเชื่อเลย คนอะไรนอกจากเก่งแล้วยังเสมอต้นเสมอปลาย เป็นถึงด็อกเตอร์แต่ก็ยังตกปากรับคำแสดงภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ สงสัยยังมีความผูกพันกับตัวละครตัวนี้ไม่น้อยไม่น้อย จะว่าไปบทที่ได้น่ะมันทั้งแหวกเล้าเป็ด ปั่นจักรยาน วิ่งตะลุยโคลน และอีกสารพัด นี่หากเป็นคนอื่นคงทิ้งไปแล้ว ด็อกเตอร์นะจ๊ะ ด็อกเตอร์นะคุณ ใครเขาจะยอมมาคลุกฝุ่นแบบนี้ ”



ความประทับใจ สะดุดตานี้เลยทำให้ฉันจดจำมาเสมอว่า คุณเฉื่อย คือ ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คนที่เป็นถึงด็อกเตอร์แต่พอใจกับบทเล็ก ๆ คนที่ทำให้บทเล็กบทนั้นไม่ไร้คุณค่า ทำให้ฉันรู้จักและเข้าใจในสิ่งที่คุณเฉื่อยเป็น แต่หากมีคนมาตั้งคำถามกับฉัน ณ ตอนนั้นว่า นี่ ๆ รู้จักคนชื่อ เถินมั้ย นายเถินคนนั้นน่ะ นายเถินคนที่ นั่น โน่น นี่ Etc. และ ฯลฯ แหมนึกออกเลยว่าสีหน้าของฉันคงจะยุ่งยากเล็กน้อยถึงปานกลางก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ ว่า เถินคือใครหนอ...ฉันไม่รู้จัก !!!

หลังจากเผชิญหน้าแบบจังๆกับคณบดีสถาปัตย์ครั้งนั้น ผมแทบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว จนกระทั่ง...

ผมมีโอกาสเรียนต่อ ป.โทตามความตั้งใจ แต่ยังอุตส่าห์เลือกสายวิชาเดิม
ไม่รู้สินะ...แค่หวังเล็กๆว่า นั่นจะเป็นการพัฒนาวิชาชีพให้กับตัวเอง...

นั่งเรียนไม่ถึงสองอาทิตย์ ชีวิตก็เรียนรู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่ มันไม่ใช่แนว...ผมเรียนเกี่ยวกับการสื่อสารต้องใช้ไอที แต่ไม่มีคอมฯใช้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร พึ่งจะมีโอกาสก็ตอนที่จบทำงานแล้วนี่แหละ

วันที่ 1 พฤษภาคม 2550 วันนี้เป็นวันฤกษ์งามยามดี จะมีโน้ตบุ๊คเป็นของตัวเอง เย้ๆ... เซียร์รังสิตคือจุดหมายปลายทางของวันนั้น...ผมกับไอ้ดิวคนเดิม เพื่อนสนิท มิตรสหาย ที่ไม่ค่อยได้ห่างกัน เดินทางด้วยความมุ่งมั่นไปซื้อคอมฯ (โน้ตบุ๊ค)

สองเสี่ยวเดินงกๆๆ...ก้มหน้าก้มตาหาดูของที่ต้องการ อยู่พักใหญ่ (เนื่องด้วยข้าพเจ้า มีปัญหากับการซื้อของนิดหน่อย ประมาณว่า ยิ่งเดิน ยิ่งดูมากๆ ยิ่งทำให้สมรรถภาพในการตัดสินใจลดลง...555)

หลังจากสองเสี่ยวเดินๆอยู่ ยังไม่มีวี่แววว่าจะซื้ออะไร จู่ๆเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น โอ้!...งานเข้า มันสุดยอดไปเลยซาร่า “มีอะไรเหรอะจอร์ท” ไอ้ดิวถาม เจออีกแล้ว เจอจังๆอีกรอบ เขามาในชุดดำ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ทรงผมยิ่งตั้งกว่าเดิมอีก...555

อาการเดิมเริ่มออกครับ หน้าซีด มือชา ขาไม่ขยับ “แต่เอาวะ...ใจดีสู้เสือ ” ผมคิดในใจ... “หวัดดีครับ” ประโยคยอดฮิตสำหรับคนไทยทุกเพศทุกวัย แต่ทำไมกับผมมันช่างยากจัง คำทักทายจากชายผู้นั้น อ.เถินนั่นเอง หลังจากครั้งนั้นที่เจอ ผมแทบจะลืมชื่อนี้ไปสนิทเลย

ครั้งนี้ไม่กดดันเท่าครั้งแรกเพราะมีไอ้ดิวอยู่ รู้สึกอุ่นใจ อาจารย์เค้าดูธรรมดา ไม่ได้มาในมาดคณบดีที่เราคุ้นเคย (อาจเป็นเพราะชุดที่ใส่มั้ง...อย่างแนวอ่ะ) และแล้วผมก็รวบรวมสติที่มีอยู่ กล่าวคำทักทายง่ายๆออกไปว่า “สวัสดีครับ” พร้อมยกมือไหว้

คำทักทายสั้นๆ ของผมได้ผลแฮะ (งานเข้าเลยครับพี่น้อง)... ตอนนั้นรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก เป็นการเริ่มต้นที่ดี มีโอกาสได้รู้จักกับคณบดีที่เขาเลื่องลือ และได้ซื้อโน้ตบุ้คกลับบ้านอย่างสบายใจ

แต่เอ๋...อาจารย์เถินไปทำอะไรที่เซียร์หว่า.....?