ถ้าใครถามถึงตัวตนของผู้ชายคนนี้ ก็คงสามารถพูดได้ว่าเขา คือ นิยามของผู้ชายธรรมดาที่ไม่ธรรมดาคนหนึ่งในหลายคนที่โลกนี้เคยมี

ในมุมมองของฉันคิดว่าการทำงานของเขาไม่ว่าจะบทบาทไหนมันคือหัวใจ คือจิตวิญญาณ คือความคิดบวกกับสิ่งที่ทำ ผนวกกับความมุ่งมั่นตั้งใจ ความพยายาม มีความเชื่อมั่นในตัวเอง ความทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ มีเป้าหมายและคิดถึงความสำเร็จของการทำงาน นั่นเองที่ทำให้งานสำหรับเขา คือ ความสุขและสนุกที่จะทำ งานที่ปรากฏออกมาจึงเป็นงานที่ดีและประสบผลสำเร็จ และหากมองลึกลงไปผู้คนที่รายล้อมเขาน่าจะสัมผัสได้ถึง ความน่ารัก ขี้เล่น อบอุ่น อ่อนโยน จริงใจ มีน้ำใจ จิตใจดี คิดดีกับโลก ใจเย็น เข้าใจ , เห็นอกเห็นใจผู้อื่น มีความละเอียดอ่อน ให้ความเป็นมิตรกับผู้คนรอบข้าง มีอุดมคติที่เป็นของตัวเอง นี่แหละผู้ชายธรรมดาที่ไม่ธรรมดาคนนี้ ผศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ หรือ พี่เถิน , น้องเถิน , อาจารย์เถิน , ลุง & อา & น้า เถิน , คุณเถิน ที่เป็น ฮีโร่ และ ไอดอล ของใครหลาย ๆ คนบนโลกใบนี้ !!!!!

ในสภาวะที่อยากทำความรู้จักใครสักคน แล้วถ้าคนนั้นเป็นคนที่เราแอบปลื้มแล้วละก็ คุณจะทำตัวยังไง…เมื่อได้เผชิญหน้าแบบจังๆ



เรื่องราวของหนุ่มบ้านนอกนักล่าฝันคนหนึ่ง ที่ดั้นด้นหอบความเด๋อๆด๋าๆ มาจากถิ่นฐานอันไกลโพ้น ตามหาความฝัน ดั๊นเลือกเรียนผิดคิดว่าเรียนวิศวะ แล้วจะได้ทำในสิ่งที่ชอบ หลังจากจบก็ได้คำตอบทันทีว่า “ไม่ใช่นี่หว่า” แต่...มันยังไม่จบ ความฝันที่อยากจะเป็นนักออกแบบของผมยังไม่หยุดแค่นั้น...ห้าๆๆๆ

ช่วงวัยเรียนใน ม.รังสิต ผมได้เรียนรู้ เรียนลึก จากประสบการณ์จริง ได้เป็นหลายๆอย่าง ทำทุกเรื่องที่เกี่ยวกับงานศิลป์ ไม่ว่าจะเป็น ร้อง เต้น เล่นกีฬา หาความสุขกับงานเหล่านี้ เพื่อหนีความจำเจของเรื่องเรียนที่ต้องอยู่กับตัวเลขทั้งวัน แต่...ก็ยังต้องค้นหาตัวเองว่า ที่อยากจะเป็นต้องเรียนคณะอะไร...แว่ววว

เย็นๆวันหนึ่ง ไปเล่นกีฬากับเพื่อน ผมกับเพื่อนคนนี้ค่อนข้างสนิทกัน มันชื่อ ดิว มันเล่าให้ผมฟังว่า “เนี่ยเมื่อตอนกลางวัน เจออาจารย์คนนึงนะ หล่อมากๆ เห็นเขาบอก ชื่ออาจารย์เถินเป็นคณบดีสถาปัตย์ โอ้โห! แม่เจ้าโว้ย...อย่างเท่ห์อ่ะ ” ผมฟังแล้วก็เผลอคิดออกไปว่า “โห...ขนาดเพื่อนเราเป็นผู้ชาย มันยังแทบใจละลาย ” แสดงว่า “ของเขาดีเจงๆ ” จากวันนั้น ชื่ออาจารย์เถิน คณบดีสถาปัตย์ ม.รังสิต ก็ติดหูผมอยู่ตลอดเวลา แต่แปลกแฮะ...ไม่ยักกะเจอตัวจริง

เรียนจบวิศวะ รับปริญญาเรียบร้อย อยากเรียนต่อ ป.โท เลยมาซึมซับบรรยากาศ เข้านั่งฟังบรรยาย งานประชุมวิชาการใน ม.รังสิต งานนี้แต่งเท่ห์มาเล๊ย เชิร์ตแขนยาวสีครีม สแล็คดำ บวกกับรองเท้าคู่ใจที่ใส่มานาน นี่ยูนิฟอร์มมาตรฐานของผมแหละ(เชยอย่าบอกใครเชียว) ถึงหน้างาน ตามฟอร์มเค้าเลย...เด๋อด๋าไม่ยอมเปลี่ยนแปลง...แหะๆ ทำไงได้ ก็คนมันขี้อายนี่หน่า

ผลุบๆโผล่ๆอยู่แถวหน้างาน เข้าห้องน้ำบ้าง อะไรบ้าง เจอคนเยอะอ่านะ ออกแนววางตัวไม่ถูก ยืนเอ๋อๆอยู่หน้าห้องพักนึง จู่ๆก็มีเสียงพูดดังแว่วๆมาจากข้างๆระยะไม่ไกลนัก ฟังไม่ค่อยจะได้ศัพท์ จับใจความได้ว่า “สวัสดีครับ” ผมไม่ได้สนใจอะไร ก็มองไปเรื่อย ตามประสา แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกรอบ “สวัสดีครับ รอใครอยู่เหรอะคับ” อ่านะ คราวนี้เจอเต็มๆ ยืนอยู่ต่อหน้าเลย แอบคิดในใจว่า “งานเข้า...ทักเรานี่หว่า”

ภาพของผู้ชายร่างโปร่ง ตาคม ผมตั้งๆ ผิวสีแทน แต่งตัวดีมีชาติตระกูล โอ้!..แม่จ้าว ทำไงดี เขาคือใคร นี่ทำไม อะไร ยังไง งงๆ ผมรีบหลบตา หันรีหันขวาง เหมือนโดนอะไรซักอย่างครอบงำ ทำตัวไม่ถูกแล้วรีบเดินจากไปโดยไม่กล่าวทักทายซักคำ หามุมนั่งหลบ สงบสติอารมณ์

สองชั่วโมงถัดมา อาการดีขึ้น สติสตางค์เริ่มกลับมา ฉุดคิดขึ้นมาได้ “อ๋อ...น่าจะเป็นคนนี้ ที่เคยฟังจากไอ้ดิว คณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ม.รังสิต อาจารย์เถินแน่เลย ”