ก้าวย่างที่ 2.3 สวมหมวก...อาจารย์เถิน

ก้าวย่างแต่ละก้าวของเขาที่ผ่านมา คุณคงพอจะมองเห็นภาพบทบาทที่เขาได้รับอย่างชัดเจนในหลาย ๆ บทบาททั้งสถาปนิก , นักแสดงและพิธีกร แต่เมื่ออ่านมาถึงก้าวย่างที่ 2.3 หากให้คุณนึกถึงผู้ชายชื่อ...เถินในภาพของการเป็นอาจารย์ คุณพอจะนึกถึงภาพของเขา...อาจารย์เถินออกมาได้ไหมว่ามีลักษณะและสไตล์การสอนเป็นอย่างไร เช่น มีมาดดุ , เนี๊ยบ , ขี้เล่น , อ่อนโยน , สุขุม , ใจดี ฯลฯ ใช่ภาพเหล่านี้หรือเปล่า?

แต่สำหรับตัวฉันขอสารภาพตามตรงเลยว่า แวบแรกของการนึกถึงเขาในภาพของการเป็น " อาจารย์เถิน " ฉันมีภาพเกิดขึ้นในใจว่า เขาเป็นอาจารย์ที่ดูดุ น่าเกรงขาม เคร่งเครียด ขรึม นิ่งเฉย เด็ก ๆ ไม่กล้าที่จะเข้าหาและไม่มีความยืดหยุ่น สั่งงานเยอะตัดเกรดสูงและออกข้อสอบโหดมากถึงมากที่สุด แต่เมื่อพอได้คุยกับเขาแล้วและฉันถามถึงภาพการเป็นอาจารย์ของเขา เขาก็ได้บอกเล่าเรื่องราวและประสบการณ์การเป็นอาจารย์ของเขาให้ฉันได้รู้ หลังจากที่ฉันรู้ก็ได้แต่นั่งหัวเราะตัวเอง ว่าอะไรหนอเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันวาดภาพความเป็นอาจารย์ของเขาได้ซะขนาดนั้น (555) เพราะภาพการเป็นอาจารย์เถินจากคำบอกเล่าของเขาตรงกันข้ามกับภาพความคิดของฉันอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ และภาพการเป็นอาจารย์ของเขาในความคิดของฉันก็เปลี่ยนไปด้วย

"การเป็นอาจารย์ สำหรับพี่ ไม่ได้หมายความว่า เราเป็นธนาคารความรู้ที่เบิกมาใช้นะ"

ทำให้ฉันหลับตาลงจินตนาการและเห็นภาพของเขาในการสวมบทบาทของการเป็นอาจารย์ และจากประโยคนี้ของเขาทำให้ฉันรู้สึกว่า สำหรับตัวเขานั้นคำว่า " อาจารย์ " ไม่ได้หมายถึง การเป็นผู้สอนบรรยายอยู่หน้าชั้นเรียน โดยการนำความรู้จากตำราหรือสิ่งที่เขาได้ร่ำเรียนมาสอนแต่เพียงอย่างเดียว หากเขายังต้องแสวงหาความรู้รอบตัวที่พัฒนาไปอย่างไม่หยุดนิ่งเข้าสู่ตัวเองอยู่เสมอ และนำเอาความรู้รอบตัวต่าง ๆ ที่เขาได้เรียนรู้นั้นมาปรับใช้ให้เกิดประโยชน์มากที่สุด เขาเปรียบให้ตัวเองเป็นเหมือนกับธนาคาร เป็นสถานที่เก็บสะสมเงินที่เราฝากเข้าไปแล้วก็ถอนออกมาใช้ ถ้าหากเราถอนเงินออกมาใช้ทุกวันโดยไม่มีการฝากเพิ่มเติม เงินที่เราฝากไว้ก็อาจจะมีวันหมดได้ ซึ่งก็เหมือนกับความรู้ที่มีการพัฒนาต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งในแต่ละวัน หากเราหยุดอยู่กับที่ด้วยความรู้เดิม ๆ และไม่มีการเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น จนถึงวันหนึ่งความรู้ที่เรามีก็จะเป็นความรู้ที่ไม่มีการพัฒนา และเราจะก้าวตามโลก ตามสังคมไม่ทัน เพราะความรู้ของเราตามไม่ทันกับสังคมเสียแล้ว

นอกจากจะได้รู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุดแล้ว การปรับตัวก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งซึ่งเขาให้ความสำคัญอย่างยิ่งไม่น้อยไปกว่าการเรียนรู้เลย เขาเขียนเล่าให้ฉันฟังถึงการปรับตัวรวมไปถึงสไตล์การสอนของเขาว่า "เราต้องมีการปรับตัวเพื่อให้เราก้าวตามโลกให้ทัน โดยการนำเอาเทคโนโลยีใหม่ ๆ เข้ามาช่วยในการเรียนการสอน เช่น ใช้สื่ออย่างภาพยนตร์ มิวสิควีดีโอ มาประกอบการสอน เพื่อให้แนวคิดและหลักการสอนกับเด็ก ๆ นักศึกษาให้เข้าใจถึงปรัชญาการดำรงชีวิต การอยู่ร่วมกัน ทำงานร่วมกัน การยอมรับความเป็นตัวตนระหว่างกัน และสร้างสมดุลทางความคิดที่ว่า การมีความคิด ความเชื่อที่แตกต่างกันนั้นก็สามารถที่จะอยู่ร่วมกันได้ การสอนจึงมักจะไม่เน้นไปที่หลักวิชาการจากตำราเรียนมากนัก แต่เน้นแนวทางการลงมือปฏิบัติ มีการเปลี่ยนสไตล์การสอนแบบเดิม ๆ ที่เป็นการบรรยายแบบจดเลคเชอร์มาเป็นสไตล์การสอนแบบทอล์คโชว์ เพื่อให้เด็กมีความรู้สึกสนุกและอยากมีส่วนร่วมในการเรียนและกล้าที่จะแสดงความคิดเห็นของตัวเองมากยิ่งขึ้น " ดังนั้นภาพที่ฉันเห็นก็คือเขามีลักษณะของความเป็นพี่ชาย มีความเป็นกันเอง สบาย ๆ พูดคุย พูดเล่นได้กับทุกคน ทำให้เด็กมีความกระตือรือร้น ใส่ใจและเอาใจใส่กับงานที่ได้รับมอบหมายรวมถึงการให้เกียรติเคารพซึ่งกันและกัน

แนวความคิดเกี่ยวกับการสอนของเขาจึงสะท้อนภาพออกมาให้เห็นเป็นมุมมองที่สามารถบอกได้ว่า การที่คนเราจะอยู่ร่วมกัน ทำงานร่วมกันในสังคมได้อย่างมีความสุขนั้น เราต้องยอมรับความเชื่อและความคิดที่แตกต่างกันของแต่ละคนให้ได้ อย่าคิดที่จะเปลี่ยนแปลงความเป็นตัวตนของคนอื่น ขอเพียงแค่เรามีการเรียนรู้ที่จะยอมรับแล้วเข้าใจความเป็นตัวตนของคนอื่น และนำเอาสิ่งที่แต่ละคนขาดมาเติมเต็มซึ่งกันและกัน เพียงแค่นี้เราก็สามารถจะอยู่ร่วมกันได้โดยที่ปราศจากความขัดแย้ง

และเขายังเพิ่มเติมเข้ามาอีกว่า ยุคสมัยและกาลเวลาเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้หน้าต่างทางความคิดของเด็กในสมัยก่อนกับสมัยปัจจุบันแตกต่างกัน สมัยก่อนหน้าต่างทางความคิดยังไม่เปิดกว้างมากนัก ทำให้มีช่องว่างระหว่างเพื่อน หรืออาจารย์ เด็ก ๆ จึงไม่กล้าที่จะพูดหรือแสดงออกมากนัก บางคนอาจจะเขินอายหรือกลัวเพื่อนล้อ หรือกลัวว่าคำตอบของตนเองจะไม่ตรงกับความคิดของอาจารย์แล้วคำตอบนั้นมันจะเป็นคำตอบที่ผิด บางคนอาจกลัวว่าเมื่อพูดออกมาแล้วสำเนียงจะออกเป็นภาษาท้องถิ่น ซึ่งตัวเขาในวัยเด็กนั้นก็เป็นยุคสมัยที่หน้าต่างทางความคิดยังไม่เปิดกว้าง เพราะความที่เป็นเด็กต่างจังหวัดเลยทำให้ไม่กล้าพูด และกลัวว่าหากพูดออกมาแล้วจะออกเสียงไม่ชัดเจนเพราะติดสำเนียงภาษาถิ่นทางภาคเหนือ แต่ ณ ปัจจุบันในยุคของโลกดิจิตอลทำให้หน้าต่างทางความคิดเปิดกว้างมากขึ้น เทคโนโลยีต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์ หรือโทรศัพท์มือถือก็เข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวัน ทำให้ช่องว่างระหว่างเพื่อนและอาจารย์ลดน้อยลง อาจจะเรียกว่าแทบไม่มีช่องว่างเลยก็เป็นไปได้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ทำให้เด็กกล้าพูด กล้าแสดงออก และกล้าที่จะแสดงความคิดเห็นของตัวเองเพื่อจะสะท้อนความคิดความเป็นตัวตนของตัวเองออกมามากยิ่งขึ้น

นอกจากนี้แล้ว เขายังมีมุมมองเกี่ยวกับงานด้านการออกแบบอีกว่า

"เรื่องการออกแบบน่าสนใจมาก เป็นศาสตร์ที่ผสมระหว่างวิทยาศาสตร์กับศิลปะ การออกแบบต้องสร้างสมดุลระหว่างจินตนาการกับโลกความเป็นจริง"

ตรงนี้เองทำให้อาการความอยากรู้อยากเห็นของฉันเกิดขึ้นมาทันทีว่า " คนเราสามารถใช้ความเป็นวิทยาศาสตร์และความเป็นศิลปะ ทั้งสองสิ่งนี้มาผสมผสานกัน และนำมาใช้ในชีวิตประจำวันให้เกิดประโยชน์ร่วมกันได้หรือไม่ "

สำหรับฉัน วิทยาศาสตร์ จะมีมุมมอง มีความคิดที่เป็นระบบ มีระเบียบและแบบแผน มีขั้นตอนในการทำงานที่เป็นเหตุและเป็นผล มองโลกตามความเป็นจริง และทุกอย่างต้องพิสูจน์ได้ ส่วนศิลปะนั้น จะมีมุมมองในเชิง การใช้อารมณ์และความรู้สึกเอามาเป็นที่ตั้ง มีจิตนาการเป็นของตัวเอง บางมุมอาจจะใช้ความเชื่อมั่นของตัวเองเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ที่พูดมาก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเช่นนี้เสมอไป บางเวลาในความเป็นวิทยาศาสตร์ก็อาจจะมีมุมมองของความเป็นศิลปะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย และก็เช่นเดียวกันกับความเป็นศิลปะเองบางครั้งก็อาจจะมีแนวคิดแบบวิทยาศาสตร์เข้ามาร่วมด้วยก็เป็นได้

และจากคำบอกเล่าของเขาก็เหมือนจะยืนยันว่าความเข้าใจของฉันนั้นมันถูกต้อง เขาเล่าว่า " ในความเป็นจริงเด็กสถาปัตย์นั้นจะมีศาสตร์สองอย่างในตัวที่เท่า ๆ กัน คือเหตุผลและอารมณ์รักศิลปะ จนบางครั้งทำให้ทำงานเสร็จไม่ทันกำหนดเวลา เพราะว่ากว่าจะเริ่มลงมือทำงานส่งได้ก็ต้องรอให้เป็นเวลากลางดึก ซึ่งเป็นเวลาที่คนปกติทั่วไปเริ่มพักผ่อน และผลงานที่ทำออกมาจึงมักจะเรียกกันว่า " งานเผา " ซึ่งมีความหมายถึงงานที่ทำขึ้นมาอย่างเร่งรีบเพื่อให้ส่งทันตามกำหนดเวลา ไม่มีความบรรจงหรือพิถีพิถัน"

ในจุดนี้ฉันคิดว่าไม่ได้เป็นแต่เฉพาะกับเด็กสถาปัตย์เท่านั้นหรอก เด็กคณะอื่น ๆ ทั่ว ๆ ไป ก็เป็นกัน อย่างเช่นเวลาอ่านหนังสือ หรืออาจารย์ให้โปรเจกต์มา ถ้าไม่ใกล้วันสอบหรือวันส่งงานก็จะไม่ลงมืออ่านหนังสือหรือทำงานส่งกัน และจากประสบการณ์ในสมัยเรียนปริญญาตรีเพื่อนสนิทของฉันเองก็เป็นแบบนี้ ถ้าไม่ใกล้สอบก็จะไม่ยอมอ่านหนังสือ หรือถ้าอาจารย์ให้งานโปรเจกต์มาก็จะไม่ทำ เอาแต่เที่ยวและเทคแคร์สาว ๆ พออีกวันจะถึงวันสอบหรือวันส่งงานก็เพิ่งจะมานั่งอ่านหนังสือ หรือไม่ก็ปั่นงานส่ง ในช่วงเวลากลางวันก็ไม่ทำงานบอกว่าแสงแดดมันจ้าไปทำให้คิดอะไรไม่ออก ต้องรอเวลาให้ถึงกลางคืนแล้วค่อยอ่านและทำงานส่งแบบไม่หลับไม่นอน ตอนเช้ามาสอบหรือมาพรีเซ็นต์งานก็เลยมีสภาพเหมือนซอมบี้ เป็นซากศพเคลื่อนที่ เกิดอาการมึน ๆ งง ๆ พูดจาไม่รู้เรื่อง เนื่องด้วยไม่ได้นอนมาทั้งคืน เพราะมัวแต่อ่านหนังสือหรือทำงานส่ง ทำให้ทำข้อสอบหรือตอบคำถามอาจารย์ไม่ค่อยได้

ดังนั้นวิธีการที่เขาจะสอนเด็กให้รู้จักการเรียนรู้ ก็คือการนำเอาหลักของความเป็นวิทยาศาสตร์เข้ามาผสมผสานกับหลักการของศิลปะ ใช้วิธีการสังเกตและจัดระดับของเด็กว่าอยู่ในระดับใด หากเป็นพวกที่มีความเป็นวิทยาศาสตร์อยู่ในตัวสูงก็ใส่จินตนาการลงไปในความคิด หรือถ้าหากเป็นพวกที่มีความเป็นศิลปะในตัวเองสูงก็จะต้องหาวิธีการดึงเขาให้กลับเข้ามาสู่โลกของความเป็นจริงทำให้เขายอมรับความเป็นตัวของตัวเองได้ ซึ่งการวางรากฐานทางความคิดให้กับเด็กนั้น จะทำให้เขาได้เข้าใจถึงปรัชญาการดำรงชีวิต ทำให้บัณฑิตที่จบไปสามารถนำสิ่งที่ได้เรียนรู้ต่าง ๆ ไปใช้ในการพัฒนาความรู้ในชีวิต ประจำวันได้ และการที่เราปลูกฝังแนวความคิดให้กับเด็ก สอนให้รู้จักคิดเป็น ทำเป็น แก้ปัญหาเป็น จึงเป็นแนวทางการสอนที่ดีมาก เพราะเด็กในวันนี้ก็คือผู้ใหญ่ที่จะเจริญเติบโตไปในอนาคตวันข้างหน้า ก็เปรียบได้เหมือนกับการที่เราจะปลูกต้นไม้สักต้นลงพื้นดิน ฉันจึงขอเปรียบแนวความคิดของเขาว่าเป็นการปลูกต้นสัก เพราะต้นสักเป็นต้นไม้ที่เติบโตช้าแต่เมื่อเติบใหญ่แล้วจะให้ร่มเงา มีความแข็งแรงคงทน ไม่อ่อนไหว อ่อนแอ และสามารถปรับตัวไปตามสภาพแวดล้อมได้

ทั้งหมดนี้ คือ ผู้ชายชื่อ..เถิน ผู้ซึ่งมีความเป็นวิทยาศาสตร์และความเป็นศิลปะที่ผสมผสานกันได้อย่างลงตัว ทำให้เวลาเขาสวมหมวกใบที่ชื่อว่า...อาจารย์เถิน เขาจึงมีแนวความคิดที่แตกต่างจากกรอบเดิม คือ การนำเอาความคิด ความเชื่อที่แตกต่างกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่มีอยู่ในตัวตนของแต่ละคนดึงออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์ เรียนรู้ในการอยู่ร่วมกันด้วยความเข้าใจ ทำให้งานทุกด้านที่เขาลงมือทำประสบความสำเร็จ สามารถมองภาพของการทำงานและวางแผนงานสำหรับอนาคตข้างหน้าได้อย่างชัดเจน ทำให้เขามีแนวความคิดในการทำงานและแบ่งกลุ่มคนในการทำงานซึ่งจะประกอบด้วย

กลุ่มอนุรักษ์นิยม ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง หากเป็นสิ่งที่คุ้นเคยจะสามารถทำออกมาได้ดี ไม่ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ ต่อมากลุ่มประยุกต์ ไม่ชอบแสดงความคิดเห็น ไม่ต่อต้าน พร้อมที่จะสนับสนุน รอดูกระแสว่าจะเป็นไปในทิศทางใด สุดท้ายกลุ่มหัวสร้างสรรค์ ไม่ชอบทำตามคนอื่นสนใจเทคโนโลยีใหม่ๆ รับไม่ได้กับการที่ต้องทำงานซ้ำๆ เดิมๆ

ทำให้ฉันคิดว่าในการทำงานทุก ๆ ที่นั้น หากจะประสบผลสำเร็จได้ เราต้องใช้กลุ่มคนที่มีอยู่ทั้งหมดเหล่านี้หล่อหลอมรวมกันเข้าไว้ จะขาดกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งไปไม่ได้ เพราะทุกกลุ่มต่างก็มีข้อดี ข้อเสียที่มาช่วยเกื้อหนุนกันและกัน ทำให้การทำงานก้าวหน้าและประสบความสำเร็จได้โดยง่าย และหากว่าสังคมไทยเป็นแบบนี้ได้สักครึ่งหนึ่ง พวกเราทุกคนในประเทศคงจะมีความสุขกันมากกว่านี้

แล้วท่านอาจารย์เถินของพวกเราจะทราบไหมน๊าว่า มุมมองของท่านที่มีทั้งหมดนี้ ที่ท่านมองเด็ก สถาปัตย์ออกมานั้น มันได้สะท้อนภาพความเป็นตัวตนของท่านอาจารย์ออกมาด้วยอย่างชัดเจนว่าครั้งหนึ่งท่านก็เคยเป็นเหมือนเด็กเหล่านี้ด้วยเช่นกัน

มาถึง ณ ตอนนี้ฉันก็ได้รับรู้เรื่องราวของผู้ชายชื่อ...เถิน เรียกได้ว่าเกือบจะทุกแง่มุมในหมวกหลากหลายใบที่เขาสวมอยู่ เริ่มรู้จักและเข้าใจความเป็นตัวตนของเขาขึ้นมากกว่าแต่ก่อนที่ไม่เคยได้รับรู้เรื่องราวของเขาเลย

*** PS. นับตั้งแต่ลงมือเขียนงานมาเกือบจะ 2 เดือน ก้าวย่างที่ 2.3 สวมหมวก...อาจารย์เถิน เป็นก้าวย่างที่ถ่ายทอดเรื่องราวของพี่เถินออกมาค่อนข้างยากมาก ดังนั้นฉันขอยกความดีต่าง ๆ ให้กับพี่เถินทั้งหมด และเหล่าบรรดาที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ พี่นี(Bookmark) , พี่ปุ้ย(ฌามิวอาห์) , พี่น้องแก๊งค์ 4 เฮงทุกคนนำทีมโดย เจ๊ใหญ่(เจ๊ดาว) , น้องกลาง(เจ้าหนูหนิง) , น้องเล็ก(เจ้าหนูอีฟ) , น้องน้อย(เจ้าหนูอ้อน) , น้องนุชสุดท้อง(เจ้าหนูเกตุ) หากขาดที่ปรึกษากิตติมศักดิ์เหล่านี้ไปสักคนหนึ่งก้าวย่างที่ 2.3 ก็ไม่สามารถจะเขียนสำเร็จเสร็จสิ้นออกมาได้

รวมถึงนามปากกาใหม่ ซึ่งสาเหตุมาจากการที่ฉันทำโทษเจ้าปู(เพื่อนรัก) และพี่วุฒิ(พี่ชายที่แสนดี) ที่รู้เรื่องบางเรื่องแล้วไม่ยอมเอ่ยปากบอกกับฉัน คือ นามปากกาเดิม " ทรายริมทะเล " ทั้งสองคนลงความเห็นว่าชื่อ ทรายริมทะเลเป็นอารมณ์ของคนที่มีอาการเศร้า เหงา รอคอยเหมือนกับการที่เราฟังเพลงช้า ๆ ซึ้ง ๆ คล้ายกับอาการของคนอกหัก ซึ่งมันตรงกันข้ามกับตัวตนของฉันเลย ทำให้ทั้งสองคนต้องร่วมมือกันผนึกกำลังภายในทางความคิด กลั่นกรองนามปากกาใหม่ออกมาให้ฉันจนได้ชื่อว่า " อรุณทอแสง " หมายถึง พระอาทิตย์ขึ้นสาดแสงส่องยามเช้าและความสว่าง สดใส ร่าเริง มีความสุขสนุกสนาน ความหมายของชื่อนี้ใกล้เคียงกับชื่อจริงของฉันด้วย แล้วก็เข้ากับความเป็นตัวตนของฉันมากที่สุด และพี่เถินยังให้ความเห็นเกี่ยวกับชื่อนี้ไว้ด้วยว่า " อรุณทอแสงโดนมากพี่ว่านอกจากตรงกับชื่อหนูแล้วยังเป็นเหมือนคนที่กำลังให้แสงสว่างกับคนอื่น ๆ ได้ด้วย เหมือนกับงานเขียนก็เป็นการให้ความกระจ่างกับผู้อ่านได้ "

ขอบคุณมาก ๆ ค๊า

แล้วก้าวย่างที่ 2.3 นี้ หนูขอมอบให้พี่เถินและผู้อ่านเป็นของขวัญปีใหม่ 2552 นะคะ ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักด์สิทธิ์ทั่วสากลกาลนี้ จงดลบันดาลให้พี่เถินและครอบครัวตลอดจนผู้อ่านมีความสุข สดใส สุขภาพร่างกายแข็งแรง แคล้วคลาดจากภัยอันตรายทั้งปวง พบเจอแต่สิ่งดี ๆ ในชีวิตตลอดไปค๊า ^_^

Subject: RE : สวัสดีค่ะ
From : Dr.Narupon Chaiyot
Sent: Monday , June 23 , 2008 12:41:13 AM
To: ^_^ nu. ^_^

หวัดดีคับนู๋

ขอบคุนคับที่ติดตามผลงาน ในบุญชู9 ก็เล่นคับ รับเชิญ บทส่วนใหญ่เป็นรุ่นลูกๆ ของบุญชู ก็เป็นพิธีกร ตลาดสดสนามเป้า กับ DIY@home ช่อง9 วันหยุดนักขัตฤกษ์ ประมาณน้าน คับผมขอบคุณคับที่ยังจำได้ และมาให้กำลังใจคับผม

เถินคับ

ทำให้ฉันคิดว่ามันเหมือนกับชะตาพาให้เราได้มารู้จักกัน และจากข้อความทางอีเมล์นี้เองทำให้ฉันลดอาการกลัว เกร็ง และอีกสารพัดอาการของฉันลง ความสงสัยของฉันก็หายไปด้วย และได้รับรู้เพิ่มเติมอีกว่าเขายังสวมหมวกพิธีกรรายการโทรทัศน์อีกรายการ ชื่อว่า รายการ ดีไอวายแอทโฮม (DIY@HOME) “ว๊าย..ทำไงฉันถึงจะได้ดูรายการนี้ล่ะ แหม ๆ เขาลืมบอกเวลามาด้วยซะงั้น ” ฉันเลยอีเมล์กลับถามเขา

Subject: RE : สวัสดีค่ะ
From: ^_^ nu. ^_^
Sent: Monday , June 23 , 2008 12:20:54 PM
To: Dr.Narupon Chaiyot

สวัสดีค่ะพี่เถิน

จะรอติดตามผลงานนะคะ เมื่อวานตอนที่ไปทำบุญกะเพื่อนน้องยังพูดถึงเรื่องบุญชูกันอยู่เลย น้องเค้ายังพูดถึงบทบาทของพี่อยู่เลยว่าน่ารักดีค่ะและดูเรื่องนี้เหมือนกับได้เป็นการคลายเครียดไปในตัวด้วยจริง ๆ ตอนแรกเลยหนูก็ไม่ทราบข่าวคราวของพี่หรอกค่ะจนดูรายการแฟนพันธุ์แท้บุญชูถึงได้ทราบว่าพี่เรียนสำเร็จดร.แล้ว เมื่อคืนยังเถียงกับน้องสาวอยู่เลยค่ะตอนดูรายการตลาดสดสนามเป้าน้องสาวบอกว่าเหมือนกับไม่ใช่พี่ ส่วนรายการ DIY@home ช่อง 9 เวลาประมาณกี่โมงคะ ส่วนใหญ่วันหยุดนักขัตฤกษ์จะไม่ค่อยได้ดูรายการทีวีสักเท่าไหร่เลยค่ะ แพ็คกระเป๋าจัดทริปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนตลอดเลย (สงสัยว่าจะต้องรอติดตามซะแล้วค่ะ) ช่วงนี้พี่ยังสอนหนังสืออยู่ที่ม.รังสิตด้วยหรือเปล่าคะ

หนูค่า

ปรากฏว่าเขาไม่ตอบกลับ “ ทำไงดีล่ะ ? ” “ อือมมมมมมมมมมม...นึกออกล่ะ ” “ กูเกิ้ลจ๋า...ตอบฉันทีสิ หนนี้ฉันอยากรู้ข้อมูลอีกแระ เกี่ยวกับรายการ ดีไอวายแอทโฮม (DIY@HOME) ” รอสักพักกูเกิ้ลก็ให้คำตอบฉัน < http://www.google.co.th/ มีคำตอบทุกสิ่งที่คุณอยากรู้..หุหุหุ > จากคำตอบของกูเกิ้ลที่มีให้ ทำให้รู้ว่ารายการ ดีไอวายแอทโฮม (DIY@HOME) เป็นรายการเกี่ยวกับการดูแลบ้าน วิธีการแต่งบ้านอย่างง่าย ๆ และเมนูการทำอาหารเพื่อสุขภาพพร้อมสาธิตวิธีการทำ ฉายทุกวันหยุดนักขัตฤกษ์ เวลา 13.00 นาฬิกา ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี (ช่อง 9) เขาเป็นพิธีกรคู่กับพิธีกรหญิง คือ พี่เฟรช อริสรา วงศ์ชาลี

ฉันหยิบปฏิทินขึ้นมาเช็คดูทันทีว่า ณ ช่วงเวลานี้มีวันหยุดนักขัตฤกษ์ตรงกับวันที่เท่าไร ซึ่งคราวนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ 17 กรกฎาคม 2551 วันอาสาฬหบูชา และวันศุกร์ที่ 18 กรกฎาคม 2551 วันเข้าพรรษา “ อ่า....ฉันจะได้ดูรายการไหมเนี๊ยะ ” ทุกครั้งที่เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ฉันกับก๊วนเพื่อนสนิทสมัยมัธยมมักอยู่ไม่ค่อยติดบ้านมีพลังเหลือเฟือในการหากิจกรรมทำร่วมกันเสมอความที่ต่างคนต่างทำงานในหลากหลายอาชีพทำให้หาวันหยุดที่ตรงกันได้ยากมาก ต้องเตรียมการวางแผนล่วงหน้าอย่างน้อย ๆ 2 - 3 เดือนขึ้นไป บางทีก็เก็บกระเป๋าไปท่องเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ แล้วแต่คนในก๊วนจะลงความเห็นว่าเป็นที่ไหนดี เช่น เชียงใหม่ ประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี เป็นต้น หรืออาจจะมารวมตัวกันอยู่บ้านเพื่อนคนใดคนหนึ่งเพื่อนทำกับข้าวทานร่วมกัน และนั่งพูดคุยกัน ฉันพยายามนั่งนึกอยู่นานมากว่าคราวนี้ก๊วนเพื่อนสนิทจะนัดกันไปไหนหรือเปล่า นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกซะที

จนในที่สุดวันพฤหัสบดีที่ 17 กรกฎาคม 2551 ก็มาถึง “ โอ้...สวรรค์ ” คราวนี้ฉันไม่ต้องเดินทางไปไหน เนื่องจากเพื่อนบางคนในก๊วนลางานไม่ได้ เรียกว่าครั้งนี้แทบจะเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์แรกที่ฉันมีเวลาอยู่บ้าน วันนั้นหลังจากที่ฉันทำกิจวัตรประจำวันเสร็จ จนถึงเวลา 13.00 นาฬิกา ฉันรีบมาเฝ้าอยู่หน้าจอโทรทัศน์ “ อ่า...รายการที่ฉันรอคอยมาแล้ว ดีไอวายแอทโฮม (DIY@HOME) ” ฉันนั่งดูรายการไปเรื่อย ๆ จนจบ ความคิดเห็นของฉันที่มีต่อรายการ คือ เป็นรายการที่ดีรายการหนึ่ง มีเนื้อหาสาระความรู้มากมาย เกี่ยวกับการวิธีการดูแลบ้าน การตกแต่งบ้าน สามารถนำของที่เหลือใช้มาดัดแปลงทำให้เป็นของชิ้นใหม่ขึ้นมาได้ และมีการแนะนำเทคนิคการเลือกซื้อวัสดุต่าง ๆ เพื่อนำมาใช้ในการตกแต่งบ้าน แถมมีช่วงรายการทำอาหารให้ผู้ชมทางบ้านได้จดสูตรอาหารเพื่อไปลองทำเอง เทปนี้เป็นเมนูเครปเค้กสตรอเบอรี่ (แหะ ๆ เสียดายมากที่ฉันจดสูตรไม่ทัน กะว่าหากจดสูตรทันจะลองทำให้เจ้าน้องสาวสุดที่รักและก๊วนเพื่อน ๆ ลองทานดู แต่เจ้าน้องสาวสุดที่รักกับก๊วนเพื่อน ๆ ของฉัน ไม่มีใครกล้าจะเป็นหนูทดลองในการชิมขนมของฉันเลย ทุกคนรีบห้ามไม่ให้ฉันทำ บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าหาซื้อทานเอาง่ายกว่าถูกกว่าด้วย สาเหตุที่ทุกคนรีบห้ามเพราะกลัวว่าหากฉันทำออกมาเสร็จแล้วจะทานไม่ได้และเมื่อทานเข้าไปจะมีอาการท้องเสีย ปวดท้องตาม ๆ กัน...งือออออออออออออออออออออ TT__TT:: ใจร้ายกันจริง ๆ เลยเจ้าพวกนี้)


การที่นั่งดูรายการดีไอวายแอทโฮม (DIY@HOME) ทำให้ฉันมองเห็นถึงความเป็นตัวตนของเขามากขึ้น ในความรู้สึกของฉัน “ เขาดูเป็นคนร่าเริงสดใส ออกแนวขี้เล่น มีจิตใจดี เป็นที่ปรึกษาที่ดี มีบุคลิกลักษณะความเป็นพี่อยู่ในตัว รักบ้านรักธรรมชาติ และหากเขามีเวลาว่างน่าจะชอบลงมือปลูกต้นไม้ ทำกับข้าว จัดบ้านตกแต่งบ้านใหม่ ” “ อืมม...อยากรู้จักเขาให้มากขึ้นกว่านี้จัง ” ยามสายของวันรุ่งขึ้นหลังจากกลับจากวัดทำบุญในวันเข้าพรรษา ทำให้ฉันส่งอีเมล์หาเขาอีกหนึ่งฉบับ

From: ^_^ nu. ^_^
To: Dr.Narupon Chaiyot
Subject: สวัสดีค่า
Date: Fri, 18 Jul 2008 20:57:20 -0800

สวัสดีค่ะพี่เถิน

เมื่อวันหยุดที่ผ่านมาได้มีโอกาสดูรายการ DIY@HOME ค่ะรายการน่าสนใจมากเลยนะคะ ดูแล้วประทับใจจังเลยค่ะ แต่ว่าเสียดายนิดนึงค่ะตอนช่วงพี่เฟรชเชิญเชฟมาทำอาหาร/ขนมนั้นบอกสูตรขนมเร็วไปนิดนึงค่ะ จดไม่ทันเลยช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

หนูค่ะ

คราวนี้งานของเขาคงเยอะและยุ่งมากทำให้เขาเข้ามาตอบอีเมล์หลังจากนั้นประมาณ 1 อาทิตย์

Subject: RE : สวัสดีค่า
From : Dr.Narupon Chaiyot
Sent : Sunday , July 20 , 2008 04:59:41 PM
To: ^_^ nu. ^_^

น้องคับ

ขอบคุนคับ รายการก็น่ารักดี งัยเดี๋ยวบอกเฟรชให้ รายละเอียดช่วง ทำอาหาร มากหน่อย

พี่เถิน

หลังจากวันที่เผอิญหูของฉันไปได้ยิน น.อ.นรินทร์ นาคมาโนช (ปัจจุบันเป็นแชมป์แฟนพันธุ์แท้ภาพยนตร์เรื่องบุญชู ปี 2551) ได้เอ่ยถึง คุณเฉื่อย ในวันนั้นว่า ณ ปัจจุบัน เป็นด็อกเตอร์แล้วสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ชื่อ นฤพนธ์ ไชยยศ แล้วหลังจากนั้น น๊าน...นานมากฉันก็ยังไม่ได้สนใจที่จะค้นหาว่าเขาคือใคร สอนอยู่ที่คณะและมหาวิทยาลัยแห่งใด สวมหมวกอะไรอีกบ้าง และด้วยความที่เป็นคนไฮเป๊อร์...ไฮเปอร์ มีกิจกรรมมากมายทำร่วมกับเพื่อน ๆ ตลอดในวันหยุด จึงทำให้ฉันไม่ได้สนใจและเลือนหายไปจากความทรงจำ

อย่างเมื่อ 2 - 3 ปีก่อนตอนที่ฉันคิดเริ่มต้นที่จะเรียนปริญญาโท ในความคิดของฉัน ฉันคิดอยู่เสมอว่าตั้งแต่ที่เรียนจบปริญญาตรีแล้วว่าจะไม่เรียนต่อ เหนื่อยมากกับการเรียนมา 20 กว่าปี แต่แล้วก็เหมือนกับว่าเบื้องบนลิขิตมาทำให้ฉันจะต้องมานั่งในชั้นเรียนปริญญาโทด้วยล่ะมั้ง ณ เวลานั้นมีเจ้ารุ่นน้องของฉันคนหนึ่ง ซึ่งเป็นน้องรหัสของฉันในสมัยที่เรียนปริญญาตรี ชื่อ เจ้าหนูน้ำฝน ( ณ ปัจจุบันครองตำแหน่งน้องสาวสุดที่รักของฉันอีกคนหนึ่งเหมือนกัน...เนื่องจากน้อง ๆ ลงความเห็นเกี่ยวกับตัวฉันไว้ว่า “ มีลักษณะความเป็นพี่สาวอยู่ในตัวสูง ” น้องสาว , น้องชายสุดที่รักของฉันจึงมีอยู่เต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด)

วันนั้นเป็นวันเกิดของเจ้าหนูน้ำฝน ฉันจึงโทรศัพท์ไปอวยพรวันเกิด เจ้าหนูน้ำฝนเอ่ยปากกับฉันว่า “ วันเกิดปีนี้ หนูขอของขวัญอย่างหนึ่งได้ไหมคะพี่สาว ”

ฉันเลยถามกลับว่า “ หนูอยากได้อะไรเหรอคะ ”

เจ้าหนูน้ำฝนตอบกลับว่า “ หนูอยากให้พี่สาวคนนี้ของหนูเรียนต่อปริญญาโทค่ะ ”

ฉันอึ้งไปพักใหญ่พร้อมกับคิดอยู่ในใจ “ ตายแน่งานนี้ !! แล้วจะทำไงดีล่ะ คิดมาตลอดเลยว่าไม่อยากเรียนต่อปริญญาโท แต่ปฏิเสธเจ้าหนูน้ำฝนไม่ได้ด้วย และถ้าฉันตอบกลับว่าไม่เรียน น้องเขาจะต้องเสียใจมากแน่ ๆ ในเมื่อเขาขอมาขนาดนี้แล้วเขาคงอยากเห็นเราเรียนจบปริญญาโทจริง ๆ... ” ( ด้วยปกติลักษณะนิสัยเจ้าหนูน้ำฝนจะเป็นคนที่ไม่เคยร้องขออะไรจากฉันเลยตั้งแต่รู้จักสนิทสนมกันมาประมาณ 6 – 7 ปี ) ฉันก็เลยย้อนถามเจ้าหนูน้ำฝนกลับว่า “ ทำไมหนูถึงอยากให้พี่เรียนต่อปริญญาโทล่ะคะ ”

เจ้าหนูน้ำฝนตอบฉันพร้อมกับใช้คำพูดกระตุ้นฉันใหญ่เลยว่า “ ก็ตอนนี้หนูเรียนปริญญาโทอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แล้ว หนูก็อยากเห็นพี่สาวคนนี้ของหนูเรียนจบในปริญญาโทด้วย และหนูมีความเชื่อมั่นว่าพี่สาวของหนูทำได้และทำออกมาได้ดีที่สุด ”

(นั่นไงว่าแล้วเป็นอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ ด้วย...ไอ้ฉันก็มีจุดอ่อนอยู่อย่างหนึ่งที่เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ และครอบครัวมักจะรู้ว่า หากใครมาคาดหวัง , เชื่อมั่น เกี่ยวกับตัวฉันต่าง ๆ นานาแล้ว ฉันจะพยายามลุยทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นอย่างเต็มที่) ฉันคิดและตัดสินใจอยู่พักใหญ่จึงตอบตกลงเจ้าหนูน้ำฝน แต่ไม่วายมีเสียงบ่นเล็ก ๆ กับเจ้าหนูน้ำฝนอีกนิดหน่อยว่า “ โห...หนูเล่นขอแบบนี้เอาชีวิตพี่ไปเลยดีไหมคะ มันยากมากเลยนะ ”

หลังจากนั้น ฉันเริ่มมองหาที่เรียน ระหว่างที่ฉันมองหาที่เรียนนี้ มหาวิทยาลัยรังสิตเป็นแห่งแรกที่ฉันมองไว้เหมือนกัน ฉันได้โทรศัพท์ไปสอบถามรายละเอียดที่คณะบริหารธุรกิจ สาขาสารสนเทศ จนได้รายละเอียดต่าง ๆ มา (ฉันคิดจะเรียนต่อสาขานี้ เพราะว่าเพื่อนสนิทของฉันคนหนึ่งในกลุ่มตอนที่เรียนปริญญาตรีเขาสอบเข้าเรียนต่อสาขานี้ที่มหาวิทยาลัยรังสิต ฉันเองจะได้มีเพื่อนเรียนด้วย เขาเข้าเรียนปริญญาโทพร้อมกับฉัน แต่ปัจจุบันตัวเขาเพิ่งจะเรียนจบออกมาเนื่องจากไม่ยอมขยันทำวิทยานิพนธ์ 555++)

ฉันตัดสินใจว่าจะเรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยรังสิตนี่ล่ะ กำลังจะขับรถเข้าไปซื้อใบสมัครแล้วด้วยซ้ำ แต่ต้องขับรถกลับออกมา เพราะโทรศัพท์ปรึกษาทั้งครอบครัวและเจ้าหนูน้ำฝนเอง ทุกคนไม่เห็นด้วย ทุกคนบอกว่าตอนฉันเรียนปริญญาตรีก็จบจากมหาวิทยาลัยเอกชนแล้ว ฉะนั้นหากคิดจะเรียนต่อปริญญาโทขอได้ไหมให้เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐบาล

ฉันนึกแย้งอยู่ในใจและด้วยความที่ตัวเองเป็นคนที่มักจะตามใจคนรอบข้างอยู่เสมอเลยพูดออกมาไม่ได้ ว่า “ ทำไมอ่ะ...มหาวิทยาลัยเอกชนไม่ดีตรงไหน มหาวิทยาลัยรังสิตก็อยู่ใกล้บ้านด้วย เดินทางสะดวกอีกต่างหาก จริง ๆ แล้ว มหาวิทยาลัยเอกชนทุกแห่งต่างมีศักยภาพในการเรียนสอนเท่าเทียมกับมหาวิทยาลัยรัฐบาลหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ และในแต่ล่ะแห่งก็สอนให้ทุกคนเป็นคนดี คิดเป็น ทำเป็น แก้ปัญหาเป็น สามารถเรียนจบออกมาเป็นบัณฑิตที่มีคุณภาพและมีศักยภาพเพียงพอที่จะนำความรู้ต่าง ๆ ที่ได้ศึกษามาพัฒนาตัวเองพัฒนาประเทศชาติได้เหมือน ๆ กัน ทำไม๊...ทำไม ต้องมีค่านิยมกันแบบนี้ด้วยนะ ไม่เข้าใจเลย ”

และเพราะคำทักท้วงของคนรอบข้างนั่นเอง ทำให้ฉันไม่ได้เรียนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยรังสิต หากว่า ณ เวลานั้นทุกคนลงความเห็นให้ฉันเรียนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยรังสิต ป่านนี้ฉันคงได้รับรู้เรื่องราว พบเจอตัวจริงและอาจจะได้รู้จักสนิทสนมกับเขาไปนานแล้วก็ได้ (น่าน...ว่าไปนั่น)

จนกระทั่งอาทิตย์สุดท้ายของปลายเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ฉันพอมีเวลาว่างในช่วงวันหยุดเลยเข้าอินเตอร์เน็ต เช็ค – ตอบอีเมล์เพื่อนจนเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะปิดอินเตอร์เน็ตด้วยซ้ำ อยู่ๆ ชื่อของ ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ ก็แวบขึ้นมาในหัวสมองฉัน และความที่ตัวฉันเองก็มีโรคประจำตัวอยู่อย่างหนึ่งซึ่งแก้อย่างไรก็ไม่หายเสียที คือ โรคขี้ลืม

ทำให้ต้องรีบคลิกไอคอนรูปตัวอี (Internet Explorer) ขึ้นมา เพื่อที่จะเข้าไปที่ http://www.google.co.th/ แล้วพิมพ์ตรงช่องค้นหาว่า “ ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ ” ใส่ลงไป สักพักหนึ่งที่หน้าจอก็ปรากฏเว็บลิงค์ขึ้นมาเพียบเลยล่ะ ฉันเลยคลิกเข้าไปลิงค์หนึ่งซึ่งเป็นบทสัมภาษณ์ ชื่อว่า “ ผู้ชายหลายบทบาท ” ของผศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ นิตยสารสกุลไทย ฉบับที่ 2735 ปีที่ 53 ประจำวันอังคารที่ 20 มีนาคม 2550 เขียนโดย อรุณี

ฉันนั่งอ่านตั้งแต่บรรทัดแรกจนจบบรรทัดสุดท้ายแบบผ่าน ๆ ตา ก็รู้สึกว่า “ โอ้โห !! แฮะ แม่เจ้าโว๊ย คนอะไรอัจฉริยะสุดยอด นับถือและทึ่งมาก เห็นความพยายามของเขาที่เห็นความสำคัญของการเรียนทำให้สามารถเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยภายใน 5 ปี ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเขารับงานแสดงในวงการบันเทิงด้วย และเมื่อเรียนจบปริญญาตรีแล้วยังสามารถสอบชิงทุนไปเรียนต่อปริญญาโท – เอกที่ประเทศออสเตรเลียโดยใช้ระยะเวลาในการศึกษาเพียง 5 ปีกว่า หลังจากเรียนจบมาทำงานก็ยังสามารถบริหารจัดการเวลาได้อย่างดีเยี่ยมและทำงาน 7 วันต่อสัปดาห์ เป็นสุดยอดมนุษย์เหล็กเลย ”

หลังจากที่ฉันนั่งอ่านประวัติ บทความ บทสัมภาษณ์ ต่าง ๆ แล้ว ฉันรู้สึกว่าเขาสวมหมวกอยู่หลากหลายใบมาก ด้วยความประทับใจ สะดุดตา เขาตั้งแต่ที่แสดงเป็นคุณเฉื่อยในภาพยนตร์เรื่องบุญชู ก็มีมากพอสมควรอยู่แล้ว ทำให้ฉันยิ่งเกิดความประทับใจมากเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว โดยเฉพาะจากการที่ได้อ่านบทสัมภาษณ์ตอนหนึ่งเขากล่าวเอาไว้ว่า “ ผมอยากให้คนมองในสิ่งที่เราทำมากกว่า และความสำเร็จของผมก็คือ การได้ตั้งเป้าหมาย ได้เห็นความสำเร็จในสิ่งที่เราทำมากกว่าการมองว่า เราเป็นอะไรในวันนี้ ” ประโยคนี้โดนสำหรับฉันมาก ทำให้ฉันยึดเขาเป็นต้นแบบของการทำงานมาโดยตลอด

และก็ยังร้องอ๋อ !! อีกว่า เถิน คือ ชื่อของเขา ซึ่งเกิดที่จังหวัดอุบลราชธานีเป็นบ้านเกิดของคุณพ่อแต่ที่กลับมีชื่อเล่นว่าเถินเพราะว่าต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ อำเภอเถินจังหวัดลำปางอันเป็นบ้านเดิมของคุณแม่ และต่อมาย้ายภูมิลำเนามาอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ แหมใครจะคาดเดาได้ล่ะว่าที่แท้แล้วเถินเป็นชื่อเล่นของ ผศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ หรือ คุณเฉื่อยที่แสดงในภาพยนตร์บุญชูของพวกเรานี้เอง จากจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ จุดนี้เองทำให้ฉันเริ่มจะรู้จักเรื่องราวของผู้ชายชื่อ...เถินเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อยซึ่งมันมากกว่าแต่ก่อน ที่แทบจะไม่รู้เรื่องราวอะไรของเขาเลย

หาก ณ ตอนนี้มีคนมาถามฉันว่า คุณ ๆ รู้จักคนชื่อเถินหรือเปล่า? ฉันก็จะตอบว่า อ๋อ...ฉันเริ่มจะรู้จักแล้ว...เถิน คือ ชื่อเล่นของผศ.ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ หรือคนที่แสดงเป็นคุณเฉื่อยในภาพยนตร์เรื่องบุญชู และดำรงตำแหน่ง คณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต อีกทั้งยังเป็นคณบดีที่มีอายุน้อยที่สุดตั้งแต่ก่อตั้งคณะนี้มา รวมถึงการเป็นที่ปรึกษาโครงการก่อสร้างหมู่บ้านนักกีฬาสำหรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพและการเป็นหัวหน้าทีมสถาปนิกออกแบบหมู่บ้านนักกีฬา สำหรับการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ “ โดฮาเกมส์ ” ครั้งที่ ๑๕ ที่ประเทศกาตาร์ คนนั้นไงล่ะ?

คุณเคยไหมคะ? แบบว่าดูหนังรอบแรก ๆ ด้วยความสนใจอยากรู้ว่าตัวหนังเป็นอย่างไร แล้วจะจบแบบไหน แต่เมื่อดูหลายครั้งก็กลับพบว่าความสนใจนั้นน่ะมันแตกยอดออกไปโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว ความที่ดูมาหลายรอบทำให้เราสังเกตสังกาอะไรได้มากขึ้น เห็นบางสิ่งที่แทบไม่ได้สนใจในตอนแรกกลับเป็นอะไรที่เราตั้งใจกับมันมากขึ้น ความรู้สึกนั้นน่ะมันเกิดกับฉันล่ะเมื่อดูบุญชูรอบหลัง ๆ ในกลุ่มก๊วนของบุญชูประกอบด้วย นรา (พี่ตุ๋ย อรุณ ภาวิไล) , ประพันธ์ (พี่เอ๋ เกรียงไกร อมาตยกุล) , ไวยากรณ์ กำไล (พี่เจี๊ยบ วัชระ ปานเอี่ยม) , หยอย (พี่กิ๊ก เกียรติ กิจเจริญ) , คำมูล (พี่หนุ่ม กฤษณ์ ศุกระมงคล) และคนที่มีบุคลิกลักษณะเฉื่อยชา เชื่องช้า พูดจาไม่ค่อยจะทันคนอื่น มาจากจั๋งหวัดเชียงใหม่..น่ะเจ้า ลองทายดูเล่น ๆ ซิว่า เขาคือใคร? ถ้าหากยังไม่รู้ ใบ้ให้อีกนิดว่า คน ๆ นี้เรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และในภาค 8 , 9 จบปริญญาโทด้านสถาปัตยกรรมศาสตร์และกลับมาเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาในคณะนี้

อือมมมม...คงร้องอ๋อกันแล้วใช่มั้ย? ว่าเค้าคือใคร “ มั่นคง ชัยมงคล ” หรือที่เพื่อน ๆ เรียกกันว่า “ เฉื่อย ” ถูกต้องนะคร้าบบบบบบ !!! (ต้องขอแอบยืมมุขคุณปัญญา นิรันดร์กุลมาใช้หน่อยล่ะ) โดยในภาคแรกได้โรม อิศรามารับบท แต่ได้มีการเปลี่ยนตัว และผู้มารับบทต่อจากคุณโรมนี่เองที่ฉันสะดุดตา เมื่อได้เห็นเขาปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในภาคที่ 2 ของภาพยนตร์เรื่องนี้

คุณอาจจะมึนงงที่ฉันไม่เหมือนชาวบ้านคนอื่นที่ปกติต้องชื่นชอบตัวละครเอกคือบุญชู , โมลี หรือตัวละครตัวอื่นที่เด่นรองลงมา แต่ก็นะ !!! หากเปรียบแก๊งก๊วนบุญชูเป็นกลุ่มบอยแบนด์ แฟนคลับก็ย่อมมีความชื่นชอบในตัวสมาชิกแต่ละคนไม่เหมือนกัน อย่างที่บอกฉันสนุกกับบุญชู กับเรื่องราวของเขา และฉันก็มีตัวละครที่สนอกสนใจเป็นพิเศษน่ะ ตัวละครนี้น่ารักไม่แพ้คนอื่น มีเสน่ห์ ดูซื่อและจริงใจ ตัวละครที่มีเวลาในแต่ละภาคไม่นานนัก แต่ก็เล่าเรื่องราวของตัวเองได้ดี จากที่ดูมาหลายรอบเรื่องราวของบุญชู (ซึ่งทุกซีนได้ถูกบันทึกไว้ในสมองของฉันเรียบร้อย) ในวินาทีถัดมาก็กลายเป็นเรื่องรองเมื่อฉันโฟกัสไปที่คุณเฉื่อย ทุกซีนที่ได้มองเขาหัวเราะแหะ มองเขาทำหน้าเด๋อตามบทในภาพยนตร์แล้วคิดถึงตัวจริงของเขา ผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนที่อบอุ่น อ่อนโยน น่ารัก มีบุคลิกลักษณะที่ร่าเริงสดใส สนุกสนาน ขี้เล่นเล็กน้อย ฉันเองก็แปลกใจตัวเองมากเหมือนกันว่าทำไมถึงเกิดความประทับใจ สะดุดตากับคุณเฉื่อยมากเป็นพิเศษ และเพราะความที่ดูภาพยนตร์บุญชูหลายรอบจนจดจำชื่อผู้ร่วมแสดงได้ทั้งหมด เลยรู้ว่าคนที่ได้รับบทเป็นคุณเฉื่อย มีชื่อจริงว่า “ นฤพนธ์ ไชยยศ ”


กลางดึกของคืนวันศุกร์วันหนึ่ง คุณแม่ของฉันนั่งดูรายการโทรทัศน์แล้วเปลี่ยนช่องไปเรื่อยเปื่อยจนมาเจอรายการหนึ่ง คือ รายการแฟนพันธุ์แท้ ทางโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 5 (ช่อง 5) เทปนั้นเป็นการแข่งขันแฟนพันธุ์แท้ของภาพยนตร์เรื่อง บุญชู ซึ่งฉันชื่นชอบอยู่แล้วจึงบอกกับคุณแม่ว่าห้ามเปลี่ยนช่องเด็ดขาด แต่ตัวเองก็ไม่ได้นั่งดูอยู่ตลอดเพราะต้องนั่งทำงานด้วย จึงจำไม่ได้ว่ามีใครมาแข่งบ้าง

เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นแวบ ๆ ว่าเป็นหน้าของ พี่ปองปากหมา ซึ่งแสดงโดย สมเกียรติ คุณานิธิพงศ์ , น.อ.นรินทร์ นาคมาโนช กำลังแข่งขันกันอยู่และกำลังวิเคราะห์คำถาม เผอิญหูฉันดีมาก...ได้ยินว่ากำลังกล่าวถึงตัวละครชื่อ “ คุณเฉื่อย ” ว่า ณ ปัจจุบันนี้เป็นด็อกเตอร์แล้ว และกำลังสอนนักศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งชื่อ ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ ฉันเกิดอาการใบ้รับประทานเลยค่ะ อึ้ง (...) พูดไม่ออกอยู่พักใหญ่ต่อด้วยคำอุทานในใจ “ โอ้แม่เจ้าโว๊ย...ไม่น่าเชื่อเลย คนอะไรนอกจากเก่งแล้วยังเสมอต้นเสมอปลาย เป็นถึงด็อกเตอร์แต่ก็ยังตกปากรับคำแสดงภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ สงสัยยังมีความผูกพันกับตัวละครตัวนี้ไม่น้อยไม่น้อย จะว่าไปบทที่ได้น่ะมันทั้งแหวกเล้าเป็ด ปั่นจักรยาน วิ่งตะลุยโคลน และอีกสารพัด นี่หากเป็นคนอื่นคงทิ้งไปแล้ว ด็อกเตอร์นะจ๊ะ ด็อกเตอร์นะคุณ ใครเขาจะยอมมาคลุกฝุ่นแบบนี้ ”



ความประทับใจ สะดุดตานี้เลยทำให้ฉันจดจำมาเสมอว่า คุณเฉื่อย คือ ดร.นฤพนธ์ ไชยยศ คนที่เป็นถึงด็อกเตอร์แต่พอใจกับบทเล็ก ๆ คนที่ทำให้บทเล็กบทนั้นไม่ไร้คุณค่า ทำให้ฉันรู้จักและเข้าใจในสิ่งที่คุณเฉื่อยเป็น แต่หากมีคนมาตั้งคำถามกับฉัน ณ ตอนนั้นว่า นี่ ๆ รู้จักคนชื่อ เถินมั้ย นายเถินคนนั้นน่ะ นายเถินคนที่ นั่น โน่น นี่ Etc. และ ฯลฯ แหมนึกออกเลยว่าสีหน้าของฉันคงจะยุ่งยากเล็กน้อยถึงปานกลางก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ ว่า เถินคือใครหนอ...ฉันไม่รู้จัก !!!